Zmysł i narząd słuchu – budowa ucha

Zmysł i narząd słuchu – budowa ucha Dla dziecka, które styka się od samego początku z dźwiękami świata zewnętrznego, ważny jest dobry słuch, który jest jednym z sześciu zmysłów, a jego narządem jest ucho, więc warto przybliżyć nieco informacji. Jak wiadomo zmysł słuchu umożliwia człowiekowi odbieranie fal dźwiękowych z zewnątrz, pozwalając mu tym samym rozpoznawać otoczenie i komunikować się. Oprócz ludzi, również kręgowce, głównie ssaki, wykorzystują tę właściwość, jednak komunikują się między sobą wydając odgłosy, zaś ludzie dzięki mowie. Zatem opiszę sposób docierania fal do ucha i jego budowę. Ucho składa się z trzech części: ucha zewnętrznego, ucha środkowego oraz ucha wewnętrznego. Pierwszy element ucha, składa się z małżowiny usznej, która jest widoczna na zewnątrz, a jej kształt umożliwia odbieranie fal dźwiękowych i przesyłanie ich do przewodu słuchowego zewnętrznego, gdzie dźwięki kierują się dalej. Jego zadaniem jest też wydzielanie woskowiny, odpowiedzialnej za zatrzymywanie zanieczyszczeń. Następnie fale trafiają do zewnętrznej powierzchni błony bębenkowej, która zamienia fale dźwiękowe na drgania mechaniczne. Od tego momentu zaczyna się druga część ucha – ucho środkowe, gdzie kolejny element ucha, czyli trzy kosteczki słuchowe (młoteczek, kowadełko, strzemiączko) odbierają te drgania i przesyłają je do ostatniej części, do ucha wewnętrznego. Tam z kolei drgania natrafiają na okienko owalne, łączące się ze strzemiączkiem, gdzie dochodzi do przejścia drgań do komory ślimaka. Między kosteczkami i okienkiem znajduje się jeszcze jedna część tzw. trąbka Eustachiusza (słuchowa), której zadanie polega na wyrównywaniu ciśnienia. Kiedy drgania mechaniczne trafiają do ślimaka, w którym oprócz płynów (są to otolity, czyli kryształki CaCO3) znajdują się też dwie błony – podstawowa i przedsionkowa, które z kolei dzielą wnętrze ucha na trzy komory: schodami przedsionka, ślimaka i bębenka. Przy schodach umieszczony jest narząd odpowiadający za zamianę drgań mechanicznych w impulsy nerwowe za pomocą rzęsek – jest to narząd Cortiego, a te z kolei trafiają do właściwych miejsc w mózgu , czyli do struktur słuchowych w korze mózgowej. W razie uszkodzenia tej, jakże ważnej części w uchu wewnętrznym, następuje całkowite utracenie słuchu, czyli głuchota. Trzeba także przypomnieć, że ucho jest odpowiedzialne za zmysł równowagi, za który odpowiadają kanały półkoliste znajdujące się w błędniku, zaś umiejscowione są nad ślimakiem. Rejestrują każdą zmianę położenia ciała. Tak w skrócie można opisać najprościej budowę ucha, które w rzeczywistości spełnia ogromną rolę dla człowieka – to dzięki niemu możemy kontaktować się ze światem. Ale niestety, ludzie nie posiadają takich zdolności jak zwierzęta – ich słuch wychwytuje znacznie więcej dźwięków, często o niższej częstotliwości. Dlatego tak często zdarza się, że zwierzęta reagują szybciej od ludzi, a tym samym lepiej orientują się, co się dzieje w otoczeniu. Być może ludzie również będą mieli taką szansę w przyszłości, na co pozwoli technika.

Surdologopedia

Surdologopedia Surdologopedia to dział w logopedii, którego celem jest nauczanie mowy u osób, które utraciły tę zdolność lub w ogóle jej nie nabyły, zlikwidowanie zaburzeń w głosie oraz trudności związanych z czytaniem i pisaniem u osób z uszkodzonym narządem słuchu. Cel surdologopedii sprowadza się głównie do tego, aby osoby niesłyszące mogły porozumiewać się za pomocą mowy. Istnieją cztery podstawowe funkcje: teoretyczna, praktyczna, prognostyczna, usługowa. Pierwsza z nich kieruje się określeniem elementarnych pojęć powiązanych z różnymi aspektami mowy ludzkiej. Przede wszystkim tworzy się specjalny program, zawierający metody postępowania z osobami głuchymi. Funkcja praktyczna stawia sobie za cel walkę z wszelakimi stopniami i rodzajami zaawansowania zaburzeń u osób niedosłyszących. Logopeda po dokładnej analizie stawia diagnozę, która jest podstawą do zastosowania różnych technik, w celu skorygowania i poprawienia funkcji mowy. Kolejna z nich to funkcja prognostyczna – jej zadanie polega na tym, że następuje wskazanie tendencji rozwojowych przewidywanych na podstawie badań oraz utworzenie działań, mających na celu terapię. Ostatnia z funkcji – usługowa dotyczy tego, aby przygotować przyszłych logopedów do leczenia w ramach surlogopedii i zorganizować odpowiednie warunki do pracy. Jak widzimy prowadzenie terapii osób niedosłyszących wymaga wielu obowiązków i zasad, z którymi musi się zmierzyć wykwalifikowana kadra specjalistów. Wprowadzona została także lista szczegółowych zadania. Przede wszystkim logopeda z taką specjalizacją powinien we właściwy sposób prowadzić terapię z niedosłyszącymi, która ma polegać głównie na tym, by jak najlepiej nauczyć takie osoby przekazywać informacje oraz odbierać je w różnych formach językowych, a przy tym wychować je, aby nie miały problemu z funkcjonowaniem w społeczeństwie. Następnie każdy logopeda musi pomóc osobie niedosłyszącej na nowo wykształcić mowę i wyrazistość w mówieniu oraz nauczyć ją podstaw fonetyczno-leksykalno-gramatycznych, korzystając przy tym z wielu form edukacyjnych – począwszy od prostych tekstów, słownych wyliczanek czy piosenek ćwiczonych na pamięć aż po ćwiczenia, mające nauczyć prawidłowe zastosowanie pisma w życiu. Kolejnym ważnym zadaniem jest skupianie się na problemach związanych z wadami w wymowie słów. Logopeda nie tylko powinien skupiać się na ponownym ukształtowaniu prawidłowej mowy, ale także starać się dotrzeć do pacjenta – podbudować jego osobowość i uświadamiać, iż jego schorzenie nie wyklucza go z tego, by normalnie żyć i cieszyć się z własnych osiągnięć, które może osiągnąć tak samo, jak osoba w pełni zdrowa. Ważne są warunki pracy z takim pacjentem, który potrzebuje głównie specjalistycznej porady, jak i spokoju oraz przyjaznej postawy logopedy, który nie powinien się nad nim użalać, ale skutecznie mu pomagać w walce z zaburzeniami. Nie można także zapominać, ze logopeda sam nie zwalczy problemu –liczy się zaangażowanie i pomoc rodziny oraz współdziałanie innych specjalistów.