Mózgowe porażenie dziecięce i zaburzenia mowy

Mózgowe porażenie dziecięce i zaburzenia mowy Mózgowe porażenie dziecięce to grupa przewlekłych schorzeń w układzie nerwowym, które wystąpiły w trakcie jego rozwoju, jak i przed oraz po narodzinach. Uszkodzeniu ulegają głównie obszary odpowiedzialne za ruch i kontrolę mięśni. Za przyczyny takiego stanu rzeczy odpowiadają głównie: słabe dotlenienie płodu, komplikacje przed i poporodowe, przedwczesny poród, mała masa dziecka, wpływ alkoholu lub papierosów, ciąża mnoga czy infekcje wewnątrzmaciczne. Z kolei liczne objawy spowodowane nieprawidłowościami na obszarach w mózgu to m.in.: asymetria w ułożeniu i ruchów kończyn górnych i dolnych, ogólne zaburzenia na tle rozwoju umysłowego, mowy, słuchu i czucia, słabe napięcie mięśni, występowanie padaczki, problemy z karmieniem. Po urodzeniu dziecka trudno znaleźć typowe objawy, ale gdy je dostrzeżemy np.: zaburzenia snu, słabą ruchliwość czy problem z ssaniem i połykaniem, warto zgłosić się do specjalisty i rozpocząć wczesne leczenie, które powinno opierać się na wielu aspektach. Przede wszystkim pewne zaburzenia są nieodwracalne, ale nie znaczy to, ze będą one wrasta czy też zmniejszać się, więc specjalista na podstawie badań określa, jaki jest stopień inwalidztwa, dzięki wyjaśnia, jak można zminimalizować ograniczenia. Potrzebna jest więc współpraca osób z różnych dziedzin: lekarzy, fizjoterapeutów, pedagogów czy rodziców, aby można było utrwalać pozytywne zachowania i nawyki, które mogą dać pożądane efekty np.: w postaci lepszej ruchowości czy komunikacji. Zaleca się również stosowanie terapii ze zwierzętami, która może przynieść niespodziewane możliwości dla takiej osoby. W przypadku zaburzeń mowy koniecznie potrzebna jest pomoc ze strony logopedy, jednak zależy to w pełni od poziomu rozwoju umysłowego oraz od porażenia. Czynniki, które wywołuje problemy z porozumiewaniem się, to napewno wady umysłowe, zaburzenia słuchu i ruchowości, niecierpliwienie się, słabe kontakty z ludźmi. Nauczanie mowy u takich osób jest bardzo powolne i monotonne, ponieważ zależy od stopnia zaawansowania mięśni twarzy i narządów mowy. Wśród chorych występować mogą takie zaburzenia mowy jak: jąkanie, dyslalia, dysgramatyzm oraz kłopoty związane z głosem. Powodują one nieprawidłowe wymawianie głosek i czy używanie niewłaściwych form w gramatyce oraz zmianę słów lub zdań poprzez dodawanie czy opuszczanie liter. W zależności od tego, która część ciała uległa większemu niedowładowi, są różne typy w zaburzeniu mowy. Jeśli uszkodzenia przeważają na lewej stronie, dzieci posiadają mały zasób słownictwa i znacznie gorzej rozumieją, a te z kolei, które mają je na prawej części mają problem z użyciem aparatu mowy, rozumienia sensu słów i bardzo niewielkie słownictwo. Od początkowych momentów życia dziecko z porażeniem mózgowym nie ma możliwości ani warunków do tego, aby kształtować prawidłowo swoją mowę, dlatego ważne są ćwiczenia połykania, ssania, oddychania oraz artykulacja, fonacja wprowadzone przez logopedę oraz ciągłe mówienie do dziecka o tym, co się dzieje wokół.

Zmysł i narząd słuchu – budowa ucha

Zmysł i narząd słuchu – budowa ucha Dla dziecka, które styka się od samego początku z dźwiękami świata zewnętrznego, ważny jest dobry słuch, który jest jednym z sześciu zmysłów, a jego narządem jest ucho, więc warto przybliżyć nieco informacji. Jak wiadomo zmysł słuchu umożliwia człowiekowi odbieranie fal dźwiękowych z zewnątrz, pozwalając mu tym samym rozpoznawać otoczenie i komunikować się. Oprócz ludzi, również kręgowce, głównie ssaki, wykorzystują tę właściwość, jednak komunikują się między sobą wydając odgłosy, zaś ludzie dzięki mowie. Zatem opiszę sposób docierania fal do ucha i jego budowę. Ucho składa się z trzech części: ucha zewnętrznego, ucha środkowego oraz ucha wewnętrznego. Pierwszy element ucha, składa się z małżowiny usznej, która jest widoczna na zewnątrz, a jej kształt umożliwia odbieranie fal dźwiękowych i przesyłanie ich do przewodu słuchowego zewnętrznego, gdzie dźwięki kierują się dalej. Jego zadaniem jest też wydzielanie woskowiny, odpowiedzialnej za zatrzymywanie zanieczyszczeń. Następnie fale trafiają do zewnętrznej powierzchni błony bębenkowej, która zamienia fale dźwiękowe na drgania mechaniczne. Od tego momentu zaczyna się druga część ucha – ucho środkowe, gdzie kolejny element ucha, czyli trzy kosteczki słuchowe (młoteczek, kowadełko, strzemiączko) odbierają te drgania i przesyłają je do ostatniej części, do ucha wewnętrznego. Tam z kolei drgania natrafiają na okienko owalne, łączące się ze strzemiączkiem, gdzie dochodzi do przejścia drgań do komory ślimaka. Między kosteczkami i okienkiem znajduje się jeszcze jedna część tzw. trąbka Eustachiusza (słuchowa), której zadanie polega na wyrównywaniu ciśnienia. Kiedy drgania mechaniczne trafiają do ślimaka, w którym oprócz płynów (są to otolity, czyli kryształki CaCO3) znajdują się też dwie błony – podstawowa i przedsionkowa, które z kolei dzielą wnętrze ucha na trzy komory: schodami przedsionka, ślimaka i bębenka. Przy schodach umieszczony jest narząd odpowiadający za zamianę drgań mechanicznych w impulsy nerwowe za pomocą rzęsek – jest to narząd Cortiego, a te z kolei trafiają do właściwych miejsc w mózgu , czyli do struktur słuchowych w korze mózgowej. W razie uszkodzenia tej, jakże ważnej części w uchu wewnętrznym, następuje całkowite utracenie słuchu, czyli głuchota. Trzeba także przypomnieć, że ucho jest odpowiedzialne za zmysł równowagi, za który odpowiadają kanały półkoliste znajdujące się w błędniku, zaś umiejscowione są nad ślimakiem. Rejestrują każdą zmianę położenia ciała. Tak w skrócie można opisać najprościej budowę ucha, które w rzeczywistości spełnia ogromną rolę dla człowieka – to dzięki niemu możemy kontaktować się ze światem. Ale niestety, ludzie nie posiadają takich zdolności jak zwierzęta – ich słuch wychwytuje znacznie więcej dźwięków, często o niższej częstotliwości. Dlatego tak często zdarza się, że zwierzęta reagują szybciej od ludzi, a tym samym lepiej orientują się, co się dzieje w otoczeniu. Być może ludzie również będą mieli taką szansę w przyszłości, na co pozwoli technika.