Zaburzenia dysleksji i stosowanie terapii

Zaburzenia dysleksji i stosowanie terapii Jak już wcześniej wspomniałam, dysleksja może wywoływać pewne zaburzenia, które sprawiają dziecku trudności w zdobywaniu wiedzy poprzez czytanie czy pisanie. Dlatego ważna jest terapia, która mogłaby etapowo eliminować niechciane cechy. Przede wszystkim terapia musi być dostosowana do indywidualnych potrzeb dziecka, które za pomocą odpowiednio dobranych zadań, ćwiczeń czy zajęć oraz warunków, gdzie może je wykonywać pod okiem ludzi specjalnie przygotowanych do pracy z dyslektykami. Nauka jest dla osób z dysleksją powolna i długotrwała, dlatego liczy się to, aby być cierpliwym w pomocy – we właściwych momentach zmieniać zadania z łatwiejszych na coraz bardziej złożone, ucząc tym samym szerszej wiedzy. Rozgraniczenie czasu jest równie ważne, ponieważ pozwala to na pracę dziecka w dostosowanym do niego tempie. Aby dziecko nie zniechęcało się niepowodzenia i częstymi błędami w nauce, trzeba w stosowny sposób jej mobilizować do pracy, gdyż chcąc coś osiągnąć trzeba się temu w pełni poświęcić, chociaż efekty przychodzą znacznie później niż by się chciało. Pedagog czy nauczyciel powinni zatem przejawiać cechy opiekuńcze i przyjacielskie, przez co dziecko potraktuje powierzone mu zadania bardzo serio. Stanie się tym samym bardziej ufne i będzie chciało udowodnić opiekunowi/opiekunom, ze na coś je stać. Nie można pozwolić na to, by dziecko osiągnęło nad nami kontrolę, ale chodzi o to, aby nie zapominano o respektowaniu zasady nagradzania, jak i karania, ponieważ dziecko będzie wiedziało, że w ramach postępów czeka nagroda, zaś w przypadku ich niedostatku będzie ponawiane żmudne nauczanie i powtarzanie wiedzy. Aby dziecko mogło w prawidłowy sposób się kształcić, ważna jest współpraca rodziców z nauczyciela i terapeutami, gdyż zacieśnianie więzów na tym tle może mieć istotny wpływ na poprawę jego słabych predyspozycji. Pedagog musi znać możliwości, co do nauki i jej tempa oraz czasu na nią poświeconego, by we właściwy sposób dobrać poziom i styl nauczania. W razie istotnych postępów w nauce, trzeba w odpowiednim momencie je dostrzec i zmienić, tym samym zwiększając zdolności i umiejętności u dziecka, które stale je poprawia. Więc nie można zapominać, że program kształcenia musi być dobierany indywidualnie i ma być odzwierciedleniem osobistych potrzeb dziecka, które ma je zminimalizować, a nawet całkowicie zlikwidować w trakcie przyswajania wiedzy. Dlatego tak potrzebne są pozytywne emocje i warunki towarzyszące nauce, które pozwolą dziecku na dostrzeżenie własnych możliwości oraz sukcesów, a tym samym zmusi je to do ciągłej pracy nad sobą i osiąganiem kolejnych wyników. Oprócz terapeutów, liczy się to, jakie są relacje dziecka z rodzicami, nie powinni unikać problemu dysleksji i obarczać winą dziecko. Dlatego zaleca się, aby rodzice mogli rozumieć zachowanie i potrzeby swego potomka, muszą się mu dokładnie przyglądać i reagować na jakiekolwiek zmiany, które ich niepokoją. Wtedy można dziecku szybko pomóc, a tym samym łatwiej pozbyć się problemu z nauką.