Logopeda

Logopeda Wraz z pojawieniem się nowej dziedziny w medycynie – logopedii i nagłośnieniu problemu wad wymowy, nastąpiło znaczne zapotrzebowanie na ludzi zajmującymi się tym problemem. Warto wyjaśnić kilka kwestii, a przede wszystkim to, kim jest logopeda i kto może nim zostać oraz jaki jest zakres jego badań. Z definicji logopedii można wywnioskować, że logopeda to osoba, która ma określić diagnozę, występującą u ludzi z zaburzenia mowy oraz zastosować odpowiednią terapię, mającą na celu ukształtowanie i doskonalenie mowy na różnych etapach rozwoju człowieka. Jednym słowem logopeda ma nas nauczyć i przygotować do wykorzystania i użycia mowy w sposób praktyczny oraz za pomocą odpowiednich słów ma nam wyjaśnić nasz problem. Stosuje nie tylko metody przeciwdziałające, ale także bada i leczy już osoby z zaburzona mową. W swojej pracy korzysta z wielu dziedzin naukowych, takich jak: medycyna, psychologia, pedagogika czy lingwistyka. Choć różnią się między sobą zakresem badań, w kwestii logopedii uzupełniają się, ponieważ razem tworzą odpowiedni zestaw do walki z problemami wymowy. Z medycyny logopeda korzysta głównie z wiedzy o budowie i funkcjonowaniu narządu mowy, głosu i słuchu oraz badaniem nieprawidłowości związanych ze słuchem czy ze zgryzem lub uzębieniem. Z kolei psychologia dostarcza mu odpowiednich wyników badań na temat rozwoju dziecka i jego mowy, zwracając uwagę na skutki zaburzeń pod względem psychicznych, określenie mechanizmów, umożliwiających opanowanie i stałe rozwijanie mowy oraz wyjaśnia, na czym polega organizacja mowy w ośrodkach mózgowych i ewentualne zaburzenia. Pedagogika pozwala na uzyskanie wiedzy na temat odpowiedniego postępowania i współpracy z dzieckiem w przypadku leczenia wad, a lingwistyka dostarcza informacji o języku, jego budowie i wszelkich zagadnień z nim związanych. Jak widzimy przyszły logopeda nie tylko musi być chętny do wykonywania swojej pracy, ale także zdobyć wykształcenie i wiedzę, z których powinien korzystać w swym zawodzie we właściwy sposób i posiadać cechy, wyróżniające go od innych specjalistów. Według Zbigniewa Tarkowskiego logopeda powinien posiadać wysokie umiejętności, pozwalające na określenie diagnozy, odwagę i odpowiedzialność w razie złych decyzji, prawo do samodzielnego podejmowania decyzji związanych z diagnozą i leczeniem pacjentów (tzw. autonomia zawodowa). Oprócz tego powinien także współpracować ze specjalistami z innych dziedzin oraz działać w imię własnych zasad i wiedzy, nie poddając się presji społeczeństwa, a przy tym nie szkodząc swoim zachowaniem innym, a w szczególności pacjentom. Te wszystkie cechy sprawiają, że logopeda to osoba wyjątkowa, która zna nasze słabości i nie dyskwalifikuje nas mimo niepełnosprawności, jaką są zaburzenia mowy. Wręcz przeciwnie pragnie nam szczerze pomóc, nie tylko likwidując zaburzenia uniemożliwiające normalne funkcjonowanie w życiu, ale również sprawia, że wierzymy w siebie i czujemy się traktowani jak zwykli ludzie, którzy mogą coś osiągnąć.

Oligofrenologopedia i upośledzenie umysłowe

Oligofrenologopedia i upośledzenie umysłowe Oligofrenologopedia jako dział w logopedii, zajmuje się terapią i leczeniem wad wymowy u osób, a w szczególności dzieci upośledzonych umysłowo. Są to uszkodzenia rozwojowe, które powodują znaczne osłabienia poziomu pod względem intelektualnym, przez co takie osoby są uzależnione od pomocy i opieki innych ludzi. Głównym wyznacznikiem prawidłowego rozwoju jest przede wszystkim ruch, który jest naturalnym następstwem w dorastaniu. Jak wiemy, dzieci poznają świat, swoje otoczenie za pomocą ruchu, mowy i myślenia, pozwalającym tym samym na zdobywanie nowych doświadczeń i przeżyć, które w znacznym stopniu poprawiają stan pamięci. Co jeśli u dziecka zauważono nieprawidłowe oznaki rozwojowe? W przypadku osób z głęboki upośledzeniem, poziom inteligencji plasuje się na poziomie trzylatka – występują liczne wady układu nerwowego i możliwe są tylko do wykonania najprostsze czynności, jednak i tak potrzebna jest im pomoc na całe życie. Z kolei upośledzenie w stopniu znacznym jest na poziomie dzieci 3-6 letnich, które jest widoczne miedzy 4 a 5 rokiem życia. Są one w stanie posiąść możliwości częściowego uniezależnienia się w czynnościach życiowych, ale wymagają stałej kontroli. Niepełnosprawność intelektualna na poziomie umiarkowanym charakteryzuje się tym, iż funkcjonowanie osób jest jak u 6-9 latków, występują problemy na tle społecznym, ruchowo-fizycznym, ale mają wpływ na swoje decyzje i mogą pracować zawodowo. U osób, u których wykryto upośledzenie lekkie zachowują się jak 10-12 latki, są w stanie w miarę możliwości samodzielnie myśleć w sposób logiczny, jednak nie mają predyspozycji do myślenia nad pojęciami i zjawiskami abstrakcyjnymi. Przez to mają problemy z zsumowaniem zdobytej wiedzy i wyciąganiem właściwych wniosków czy określaniem poglądów. Nie maja również problemów z dostrzeganiem zjawisk czy przedmiotów, ale ich zakres jest wąski, przez co nie potrafią ich zanalizować. Z kolei uwaga bywa rozproszona, a dziecko nie potrafi się skoncentrować na jednej czynności czy przedmiocie. Pamięć nie jest dostateczniej wykształcona, powodując tym samym trudności z przyswajaniem i zapamiętywaniem wiadomości, które trzeba stale powtarzać. Co do własnego zachowania i wykazywania emocji, dzieci te nie potrafią przemyśleć swoich decyzji, które zależą w głównej mierze od ich usposobienia. Są podatne na wpływy, nie wykazują samodzielności i nie są zbyt aktywne. Jak już wspomniałam, dzieci z upośledzeniem lekkim mają problem ze zrozumieniem pojęć abstrakcyjnych oraz odróżnieniem sytuacji poważnych od błahych, przez co nie potrafią w odpowiedni sposób ukazać własnych emocji. Dzieci z lekkim upośledzeniem umysłowym żyją w przekonaniu, ze nic nie mogą ani nie potrafią osiągnąć w życiu, a ciągłe niepowodzenia dopełniają tylko ten stan, w którym dominuje apatia, bierność czy brak chęci do życia. Aby zmienić takie nastawienie potrzebne jest przede wszystkim wsparcie najbliższych osób, które powinni starać się podbudowywać dziecko i jego psychikę w każdej chwili.