Mózgowe porażenie dziecięce i zaburzenia mowy

Mózgowe porażenie dziecięce i zaburzenia mowy Mózgowe porażenie dziecięce to grupa przewlekłych schorzeń w układzie nerwowym, które wystąpiły w trakcie jego rozwoju, jak i przed oraz po narodzinach. Uszkodzeniu ulegają głównie obszary odpowiedzialne za ruch i kontrolę mięśni. Za przyczyny takiego stanu rzeczy odpowiadają głównie: słabe dotlenienie płodu, komplikacje przed i poporodowe, przedwczesny poród, mała masa dziecka, wpływ alkoholu lub papierosów, ciąża mnoga czy infekcje wewnątrzmaciczne. Z kolei liczne objawy spowodowane nieprawidłowościami na obszarach w mózgu to m.in.: asymetria w ułożeniu i ruchów kończyn górnych i dolnych, ogólne zaburzenia na tle rozwoju umysłowego, mowy, słuchu i czucia, słabe napięcie mięśni, występowanie padaczki, problemy z karmieniem. Po urodzeniu dziecka trudno znaleźć typowe objawy, ale gdy je dostrzeżemy np.: zaburzenia snu, słabą ruchliwość czy problem z ssaniem i połykaniem, warto zgłosić się do specjalisty i rozpocząć wczesne leczenie, które powinno opierać się na wielu aspektach. Przede wszystkim pewne zaburzenia są nieodwracalne, ale nie znaczy to, ze będą one wrasta czy też zmniejszać się, więc specjalista na podstawie badań określa, jaki jest stopień inwalidztwa, dzięki wyjaśnia, jak można zminimalizować ograniczenia. Potrzebna jest więc współpraca osób z różnych dziedzin: lekarzy, fizjoterapeutów, pedagogów czy rodziców, aby można było utrwalać pozytywne zachowania i nawyki, które mogą dać pożądane efekty np.: w postaci lepszej ruchowości czy komunikacji. Zaleca się również stosowanie terapii ze zwierzętami, która może przynieść niespodziewane możliwości dla takiej osoby. W przypadku zaburzeń mowy koniecznie potrzebna jest pomoc ze strony logopedy, jednak zależy to w pełni od poziomu rozwoju umysłowego oraz od porażenia. Czynniki, które wywołuje problemy z porozumiewaniem się, to napewno wady umysłowe, zaburzenia słuchu i ruchowości, niecierpliwienie się, słabe kontakty z ludźmi. Nauczanie mowy u takich osób jest bardzo powolne i monotonne, ponieważ zależy od stopnia zaawansowania mięśni twarzy i narządów mowy. Wśród chorych występować mogą takie zaburzenia mowy jak: jąkanie, dyslalia, dysgramatyzm oraz kłopoty związane z głosem. Powodują one nieprawidłowe wymawianie głosek i czy używanie niewłaściwych form w gramatyce oraz zmianę słów lub zdań poprzez dodawanie czy opuszczanie liter. W zależności od tego, która część ciała uległa większemu niedowładowi, są różne typy w zaburzeniu mowy. Jeśli uszkodzenia przeważają na lewej stronie, dzieci posiadają mały zasób słownictwa i znacznie gorzej rozumieją, a te z kolei, które mają je na prawej części mają problem z użyciem aparatu mowy, rozumienia sensu słów i bardzo niewielkie słownictwo. Od początkowych momentów życia dziecko z porażeniem mózgowym nie ma możliwości ani warunków do tego, aby kształtować prawidłowo swoją mowę, dlatego ważne są ćwiczenia połykania, ssania, oddychania oraz artykulacja, fonacja wprowadzone przez logopedę oraz ciągłe mówienie do dziecka o tym, co się dzieje wokół.